Czytając „Dilexit nos”, odnoszę wrażenie, że jest to coś więcej niż traktat czy dokument papieski. Intencją papieża wydaje się pragnienie dotarcia z przesłaniem o Bożej miłości do każdego człowieka językiem możliwie jak najprostszym i zrozumiałym.
Określenie Serca Chrystusowego jako zasady jednoczącej rzeczywistość wydaje się w pełni zgodne z pragnieniami naszych zbolałych serc, budząc w nich impuls do przezwyciężenia ekspansji zła, budowania królestwa pokoju, miłości i sprawiedliwości. Ta interpretacja doskonale współgra z właściwym ukraińskiej religijności fenomenem, który filozofowie nazywają kardiocentryzmem.
Bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie miała i ma znaczące miejsce w kulcie Bożego Serca w naszej Ojczyźnie, w szerzeniu Jego czci, w kształtowaniu ludzkich sumień i nauczaniu Bożych praw.
Piękno wyrażone w sztuce, w muzyce jest nieodzownym elementem wyrazu chrześcijańskiej wiary. Człowiek poszukiwał adekwatnych środków ekspresji, aby na owej „drodze piękna” spotkać żywego Boga, oddać Mu chwałę oraz za pomocą stworzonego dzieła sztuki pociągnąć innych do przeżycia podobnego doświadczenia.
Zacząłem odkrywać Pana Boga także w popkulturze. Może było w tym trochę nastoletniego zakochania, gdy każda piosenka o miłości jest o Tej Osobie – mogło tak być. Jednak zatoczyło to szersze kręgi i zostało na dłużej – popkultura jest jedną z płaszczyzn mojego spotykania Pana Boga.
„Pielgrzymi nadziei” – to hasło Jubileuszu Zwyczajnego Roku 2025, który rozpoczął się w Rzymie 24 grudnia 2024 roku otwarciem Drzwi Świętych w Bazylice św. Piotra. Papież Franciszek pragnie, aby Jubileusz pomógł nam dostrzec znaki nadziei – różne przejawy dobra w świecie, które niekiedy wydaje się przegrywać ze złem.
