Niemal wszyscy słyszeli o „Starym Doktorze” idącym ciężkim krokiem, z pochyloną głową na czele dziecięcego pochodu ulicami warszawskiego getta, z Domu Sierot przy ul. Siennej 16 do zatłoczonych i wysypanych niegaszonym wapnem bydlęcych wagonów mających zawieźć ich do obozu zagłady w Treblince. Jak wkroczył na tę ostatnią w swoim życiu drogę?

W sierpniu 2014 roku mija siedemdziesiąta rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Z tej okazji w letnim numerze "Życia Duchowego" publikujemy wywiad z s. Janiną Chmielińską, urszulanką, która w wieku niespełna siedemnastu lat brała udział w powstańczych walkach. W rozmowie z Józefem Augustynem SJ opowiada o dramatyzmie tamtych dni.

Dla mnie Powstanie Warszawskie to ostatnie polskie powstanie romantyczne. To był bohaterski zryw głównie młodych ludzi, którzy podjęli go pełni patriotycznych uczuć. Wśród moich rówieśników nikt nie myślał o wielkiej polityce, każdy chciał walczyć z wrogiem i nie zastanawiał się, czy powstanie jest dobrze przygotowane i ma szanse; czy będzie udane, czy nie.